The Vanity of Self-Indulgence
Ecc 2:1  dixi ego in corde meo vadam et affluam deliciis et fruar bonis et vidi quod hoc quoque esset vanitas
Ecc 2:2  risum reputavi errorem et gaudio dixi quid frustra deciperis
Ecc 2:3  cogitavi in corde meo abstrahere a vino carnem meam ut animum meum transferrem ad sapientiam devitaremque stultitiam donec viderem quid esset utile filiis hominum quod facto opus est sub sole numero dierum vitae suae
Ecc 2:4  magnificavi opera mea aedificavi mihi domos plantavi vineas
Ecc 2:5  feci hortos et pomeria et consevi ea cuncti generis arboribus
Ecc 2:6  extruxi mihi piscinas aquarum ut inrigarem silvam lignorum germinantium
Ecc 2:7  possedi servos et ancillas multamque familiam habui armenta quoque et magnos ovium greges ultra omnes qui fuerunt ante me in Hierusalem
Ecc 2:8  coacervavi mihi argentum et aurum et substantias regum ac provinciarum feci mihi cantores et cantrices et delicias filiorum hominum scyphos et urceos in ministerio ad vina fundenda
Ecc 2:9  et supergressus sum opibus omnes qui fuerunt ante me in Hierusalem sapientia quoque perseveravit mecum
Ecc 2:10  et omnia quae desideraverunt oculi mei non negavi eis nec prohibui cor quin omni voluptate frueretur et oblectaret se in his quae paraveram et hanc ratus sum partem meam si uterer labore meo
Ecc 2:11  cumque me convertissem ad universa opera quae fecerant manus meae et ad labores in quibus frustra sudaveram vidi in omnibus vanitatem et adflictionem animi et nihil permanere sub sole
The Vanity of Living Wisely
Ecc 2:12  transivi ad contemplandam sapientiam erroresque et stultitiam quid est inquam homo ut sequi possit regem factorem suum
Ecc 2:13  et vidi quia tantum praecederet sapientia stultitiam quantum differt lux tenebris
Ecc 2:14  sapientis oculi in capite eius stultus in tenebris ambulat et didici quod unus utriusque esset interitus
Ecc 2:15  et dixi in corde meo si unus et stulti et meus occasus erit quid mihi prodest quod maiorem sapientiae dedi operam locutusque cum mente mea animadverti quod hoc quoque esset vanitas
Ecc 2:16  non enim erit memoria sapientis similiter ut stulti in perpetuum et futura tempora oblivione cuncta pariter obruent moritur doctus similiter et indoctus
Ecc 2:17  et idcirco taeduit me vitae meae videntem mala esse universa sub sole et cuncta vanitatem atque adflictionem spiritus
The Vanity of Toil
Ecc 2:18  rursum detestatus sum omnem industriam meam quae sub sole studiosissime laboravi habiturus heredem post me
Ecc 2:19  quem ignoro utrum sapiens an stultus futurus sit et dominabitur in laboribus meis quibus desudavi et sollicitus fui et est quicquam tam vanum
Ecc 2:20  unde cessavi renuntiavitque cor meum ultra laborare sub sole
Ecc 2:21  nam cum alius laboret in sapientia et doctrina et sollicitudine homini otioso quaesita dimittit et hoc ergo vanitas et magnum malum
Ecc 2:22  quid enim proderit homini de universo labore suo et adflictione spiritus qua sub sole cruciatus est
Ecc 2:23  cuncti dies eius doloribus et aerumnis pleni sunt nec per noctem mente requiescit et haec non vanitas est
Ecc 2:24  nonne melius est comedere et bibere et ostendere animae suae bona de laboribus suis et hoc de manu Dei est
Ecc 2:25  quis ita vorabit et deliciis affluet ut ego
Ecc 2:26  homini bono in conspectu suo dedit Deus sapientiam et scientiam et laetitiam peccatori autem dedit adflictionem et curam superfluam ut addat et congreget et tradat ei qui placuit Deo sed et hoc vanitas et cassa sollicitudo mentis